Ruiny Kościoła w Trzęsaczu

W Trzęsaczu w pośrodku wsi odległej od brzegu morza o ok. 2 km wzniesiono na przełomie XIV i XV wieku jeden z najokazalszych wiejskich kościołów Pomorza Zachodniego. Przez kilkaset lat do roku 1874 służył mieszkańcom kiedy to z powodów bezpieczeństwa został zamknięty. Od brzegu klifu dzieliło go wtedy 1 m.

Do dzisiaj zachowała się jedynie południowa ściana kościoła znajdująca się u szczytu klifu, a to tylko jedynie dzięki szerokim i kosztownym nakładom ratowania tego zabytu.

Po raz pierwszy próbowano zatrzymać zjawisko abrazji (jeden z procesów geologicznych, polegających na ścieraniu podłoża przez ruchy wód) w 1750 r., kiedy odległość do klifu wynosiła 58 m. Użyto w tym celu mat z faszyny i pali ochronnych, co niestety nie powstrzymało zjawisk erozyjnych. Mimo że w 1868 r. odległość do klifu wynosiła 1 m, w kościele nadal odbywały się nabożeństwa – ostatnie miało miejsce 2 marca 1874 r.

Ze względów bezpieczeństwa świątynię zamknięto 2 sierpnia 1874 r. Wyposażenie przewieziono do katedry w Kamieniu Pomorskim (część zabytkowego tryptyku trafiła do kościoła w Rewalu, pozostałe obiekty – do muzeum w Szczecinie i Berlinie).

W 1891 r. w wyniku podmywania klifu ukazały się pierwsze kamienie fundamentowe, natomiast w 1900 r. morze zabrało pierwszy fragment przypory. W nocy z 8 na 9 marca 1901 r. runęła ściana północna. Przez kolejne dziesięciolecia morze zabierało kolejne fragmenty kościoła.

Dzisiaj trwa walka o ocalenie tego jedynego fragmentu południowej ściany kościoła. Ruiny te stały się jedną z większych atrakcji okolic Rewala. Aby podziwiać pozostałości - wybudowano - nie mniej imponujący taras widokowy.